Ai no Melody .... (Valentine tribute)
ท่วงทำนองของความรัก..... Ryo x Pi
บทที่ 1
“เรียวจัง เปิดประตูหน่อย”
เรียวหรือนิชิกิโด เรียว ค่อยๆ เปิดเปลือกตาอย่างยากลำบาก พลางหรี่ตามองนาฬิกา นี่มันจะตีหนึ่งแล้วนะ ใครกันมาเรียกกลางดึกแบบนี้ เรียวค่อยๆ หอบสังขารไปเปิดประตูก่อนจะพบเพื่อนข้างห้องที่ยืนทำหน้าตาน่าสงสาร
“พี มีอะไรนี่มันดึกแล้วนะ” เรียวถามสลับกับหาว จนน้ำตาคลอออกมาทำให้มองเห็นคนตรงหน้าไม่ชัดเท่าไหร่นัก
“ฉันหิวอ่ะ มีอะไรให้กินบ้างมั้ย” ไม่ถามเปล่า ยามะพีถือวิสาสะเข้ามาในห้องของเรียว พลางสอดส่ายสายตาหาของกิน
“มีแต่บะหมี่อ่ะ ห้องนายไม่มีอะไรกินแล้วรึไง ถึงได้มาปลุกคนอื่นดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้” เรียวนั่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงโซฟา มองยามะพีเดินหานู่นหานี่เพื่อประทังความหิว
“จะให้ฉันหิวตายรึไงล่ะ ฉันไม่อยากตายแบบน่าอนาจแบบนั้นนะ”
“แล้วมาปลุกฉันแบบนี้ไม่กลัวว่าฉันจะโมโหแล้วฆ่านายตายหรือไง”
“ไม่หรอก เพราะฉันรู้ว่าเรียวจังไม่ทำแบบนั้นกับฉันแน่ อ๊ะ เจอแล้ว เรียวจังกินด้วยกันมั้ยล่ะ”
“ไม่ล่ะ ฉันจะนอนแล้ว ออกไปปิดห้องให้ด้วยล่ะ”
“เรียวจังไม่หิวแน่หรอ ถ้าฉันทำแค่ถ้วยเดียว อย่ามาแย่งฉันกินล่ะ”
...ไม่อยากกินหรอก บะหมี่น่ะ...
เรียวล้มตัวลงนอนได้สักพัก ก็ได้กลิ่นหอมของบะหมี่ลอยมา ท้องเจ้ากรรมก็ดันร้องออกมาซะได้ เพราะเจ้าหน้าสวยนั่นแท้ๆ ... ไม่ไม่...บอกว่าไม่กินก็ไม่กิน
“เรียวจัง ยังไม่หลับใช่มั้ย”
“อะไรอีกหล่ะ นายเนี่ย”
“ขอนอนด้วยคนดิ ขี้เกียจเดินกลับห้องอ่ะ พอหนังท้องตึง หนังตามันก็หย่อนแล้วอ่ะ” ไม่พูดเปล่า ยามะพีก็แทรกตัวเข้ามาผ้าห่มผืนเดียวกับเรียวซะแล้ว เรียวที่มัวแต่อึ้งไม่ตอบอะไร ยามะพีก็เลยสรุปเสร็จสรรพว่านี่คือคำอนุญาต
เฮ้อ! เป็นแบบนี้ตลอดอยู่แล้ว แต่ทำไมยังไม่ชินอีกน๊า นิชิกิโดคุง เอ๋ยยยย...
แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ยามะพีงัวเงียตื่นขึ้นก่อนจะพบว่าบนเตียงมีเพียงเขาเพียงคนเดียว
เอ๊ะ! รึว่าเขาเผลอถีบเรียวจังตกเตียงไปแล้ว ยามะพีชะโงกดูข้างเตียงแต่ก็ไม่เห็น ยามะพีหัวเราะกับความคิดของตัวเอง
“เป็นอะไร อารมณ์ดีแต่เช้า แย่งเตียงนอนคนอื่นเนี่ย มีความสุขมากมั้ย”
“ไม่ได้มีความสุขเพราะแย่งเตียงคนอื่นซะหน่อย แต่เพราะเป็นเรียวจังต่างหาก ...หอมจัง ทำอะไรกินหรอ” ยามะพีเดินผ่านเรียวไปยังโต๊ะอาหารที่มีอาหารเช้าอยู่สองสามอย่าง โดยไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของคนฟังเลย
“กินแล้วก็รีบๆ ไปซะ ไปแต่งตัว เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายอีกหรอก”
“เรียวจังนี่ทำตัวเหมือนแม่เลยนะ บ่นๆๆ แล้วก็บ่น ว่าแต่เรียวจังเหอะ แต่งเพลงไปถึงไหนแล้ว เล่นตอนวาเลนไทน์ไม่ใช่หรอ”
“ยังไม่มีอารมณ์เลย เมื่อคืนว่าจะแต่งก็หลับ”
“หรอ โทมะคุงให้แต่งเพลงแนวไหนล่ะ” ยามะพีพูดถึงรุ่นพี่อีกคนหนึ่งที่อยู่ชมรมดนตรีสากลเหมือนเรียว ยามะพีรู้จักกับเรียวก็เพราะโทมะเป็นคนแนะนำนี่ล่ะ
“วาเลนไทน์ก็ต้องเพลงรักสิ ยากมั้ยล่ะ” เรียวตอบ สีหน้ายามะพีหม่นลงเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งตอบเสียงสดใส
“ไม่เห็นยากเลย ก็ลองมีรักดูสักครั้ง แค่เนี้ย”
“อืม คุยกับนาย อะไรๆ มันก็ดูง่ายไปหมดเลยนะ” เรียวประชด แต่ยามะพีก็ยังยิ้มได้ ยิ้มแบบนี้แหละที่เรียวกลัวว่าจะต้องสูญเสียมันไป หากอะไรๆ ไม่เป็นไปตามที่เขาคิด
“ไปอาบน้ำก่อนนะ รอด้วยล่ะ” เรียวพยักหน้าแกนๆ ก่อนจะหันมาเก็บถ้วยชามแล้วเข้าไปอาบน้ำ
ภาพคนสองคนซ้อนจักรยานกันมาคงไม่เป็นที่จับตาเท่าไหร่นัก หากคนหนึ่งไม่ใช่มือกีตาร์ของวงดนตรีโรงเรียน และหากอีกคนไม่ได้ชื่อว่าเป็นหนุ่มหน้าหวานของโรงเรียน ทั้งที่ออกจะแปลกๆ อยู่หน่อยที่ผู้ชายสองคนซ้อนจักรยานกันมา แต่พอเรียวจังถามเหตุผล ยามะพีก็ให้คำตอบว่า...
...ฉันน่ะขี้ลืมจะตายไป ลืมกุญแจล๊อคจักรยานก็บ่อย บางทีปั่นมา แต่พอตกเย็น ก็ปั่นกลับไม่ได้ เพราะลืมกุญแจ เพราะงั้นฉันไปกับเรียวจังดีกว่า สะดวกดี แล้วฉันจะเก็บห้องให้เป็นการตอบแทนนะ.....
“นี่ เอาหัวนายออกไปจากหลังฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ” เรียวบอกทันทีที่รู้สึกว่ายามะพีจะใช้หลังเขาเป็นหมอนเพื่อนอนต่ออีกรอบ
“ไม่เอาอ่ะ ก็มันง่วงนี่ เมื่อคืนนี้เรียวจังกอดฉันแน่นจนหายใจไม่ออกเลย” ยามะพีว่า เรียวเผลอเบรคจักรยานจนหัวยามะพีโขกกับแผ่นหลังของเรียวอย่างจัง
“โอ๊ยยย เรียวจังนี่ จะหยุดก็บอกกันก่อนสิ หัวโนรึเปล่าก็ไม่รู้” ยามะพีว่าพลางลูบหัวตัวเองป้อย
เรียวจึงจอดจักรยานแล้วหันมาเกลี่ยผมที่ปิดหน้าผากยามะพีอย่างเบามือ
“ไหน ไม่เห็นจะโนเลย นายน่ะ หัวแข็งจะตายไป”
สายตาสองคู่ประสานกันนิ่งนาน เรียวเลื่อนหน้ามาใกล้ จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ยามะพีหลับตา แต่ก่อนที่ปากของเรียวจะได้ลิ้มรสความหวานของปากอิ่ม สำนึกฝ่ายดีของเขาก็ทำงาน เรียวจึงกลบเกลื่อนความตื่นเต้นด้วยการจิ้มหน้าผากยามะพีไปหนึ่งที ยามะพีโวยวาย เรียวได้แต่หัวเราะกับท่าทางนั้น .... ปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้ดีกว่านะ ... ถ้าเป็นมากกว่านี้ ... วันหนึ่งอาจจะต้องเจ็บมากก็ได้... เขาไม่อยากสูญเสียรอยยิ้มแบบนี้ไปเลย
“นี่เรียวจังได้อ่านข่าวเมื่อเช้าหรือเปล่า” ยามะพีชวนคุยขณะที่เรียวจอดจักรยานไว้ที่โรงจอดรถหลังหอประชุม
“ข่าวอะไร”
“ก็ที่เด็กนักเรียนม.ปลายฆ่าตัวตายประชดแฟนไง”
“อืม ทำไมหรอ”
“อานุภาพของความรักมันทำให้คนเราฆ่าตัวตายได้จริงๆ หรอ แล้วถ้าวันหนึ่ง ฉันตัดสินใจฆ่าตัวตายประชดบ้าง เรียวจังจะทำยังไงหรอ” อยู่ๆ ยามะพีก็ถามขึ้นขณะที่เดินไปยังห้องเรียน เรียวหยุดเดินและหันมามองคนตรงหน้าด้วยแววตาจริงจัง
“ฉันก็คงจะตายตามนายไปล่ะมั้ง”
“จริงหรอ”
“จะบ้าหรอ ก็ต้องไม่จริงอยู่แล้ว ฉันไม่ใช่แฟนนายนี่ ” เรียวแสร้งหัวเราะ น้ำเสียงขมขื่นลงในตอนท้าย
“เรื่องอะไร เราถึงจะต้องทำร้ายตัวเอง เพื่อคนที่ไม่ได้รักเราล่ะ นายเองก็เหมือนกันนะ ถ้าเขาไม่รักนาย ก็แสดงว่าเขาไม่มีค่าพอให้นายทำร้ายตัวเองหรอก”
“นั่นสินะ ขอบใจนะเรียว ฉันเข้มแข็งได้แบบนี้ก็เพราะนายนะ .... ฉันไปเรียนก่อนนะ แล้วเย็นนี้จะแวะไปหาที่ชมรม” ยามะพีว่าพลางโบกมือ เรียวยิ้มให้แทนคำตอบและมองตามร่างบางที่วิ่งหายไปตรงทางแยก
... นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ลมหายใจและหัวใจของเขาผูกติดกับคนๆ นี้... เรียวเองก็ไม่ทันได้รู้ตัวเลย...
...ฉันก็คงจะตายตามนายไปล่ะมั้ง... ไม่ได้พูดเล่นเลย
edit @ 3 Feb 2009 17:42:21 by
